Informacje
Przy analizie operacji zaczepnych Armii Sowieckiej rzuca się w oczy prze de wszystkim ich oryginalność, zupełne wyzbycie się szablonu w pomysłach i zamiarach, jako też konsekwentne zastosowanie i urzeczywistnienie manewru.
Armia rosyjska gromi i niszczy wojska dowodzone przez generałów, którzy od dziesiątków lat kształcili się w sztuce stosowania manewru okrążającego. Schliffen zahipnotyzował Niemców obrazem operacji z dwustronnym ogarnięciem i następnym okrążeniem nieprzyjaciela. Następcy Schliffena przetworzyli jego doktrynę w szablon. który stał się organiczną wadą niemieckiej sztuki operacyjnej.
Armii Sowieckiej obcy jest wszelki szablon, szła ona inną drogą w wykonywaniu i stosowaniu sztuki wojennej, W ciągu całej wojny wojska sowieckie stosowały te metody prowadzenia operacji, które w największym stopniu odpowiadały danej, konkretnej sytuacji.
W czym przejawiała się osobliwość sytuacji w listopadzie 1942 roku? W owym okresie, między Donem a Wołgą skupiły się główne siły niemieckie [6 i 4 armie pancerne), na próżno usiłując okrążyć Stalingrad. Już przed rozpoczęciem ofensywy sowieckiej nieprzyjaciel poniósł kolosalne straty i nie rozporządzał silnymi rezerwami operacyjnymi. Istotne zamiary sowieckiej operacji zmierzały do tego, żeby;
1) szybko przerwać nieprzyjacielski front w jego najsłabszych miejscach — na środkowym Donie i na południe od Stalingradu,
2) błyskawicznym manewrem okrążyć główną niemiecką grupę operacyjną,
3) jednocześnie przy użyciu części sił, rozwijać natarcie na południe i zachód, ażeby jak najbardziej rozszerzyć zewnętrzny pierścień okrążający i rozgromić rezerwy nieprzyjaciela, jeśliby Niemcy usiłowali podciągnąć je z innych odcinków frontu, albo z głębi zaplecza.
Takim przebiegiem działań odznaczało się i drugie zadanie — oczyszczenie od wroga północnego Kaukazu i terytorium na wschód od północnego Dońca.
W innych okolicznościach odbywała się Korsurisko - Szewczenkowska operacja 1-go i 2-go frontów Ukraińskich, Tutaj, pomimo okrążenia przez wojska sowieckie głównego zgrupowania niemieckiego, nieprzyjaciel posiadał jeszcze dwie silne grupy pancerne w rejonach Kumania i na południowy- zachód od Leningradu, Zagrażały one flankom naszych wojsk, wykonujących manewr okrążający.
Plan operacji musiał zatem nie tylko uwzględniać jak najszybsze okrążenie głównej grupy operacyjnej wroga, ale również stworzyć w najbliższym czasie silny, ustabilizowany pierścień obrony
Ciekawe artykuły
Inaczej okoliczności ułożyły się przy rozgromieniu centralnej niemieckiej grupy operacyjnej gen, v. Buscha, Niemcy wyparci z rejonów Witebska, Mścisławia, Propojska i Rogaczewa, a za tym także z linii Berezyny, postanowili za wszelką cenę zatrzymać natarcie Armii Czerwonej na linii Dźwińsk, Wilno, Baranowicze, Pińsk, Na tej linii forsownie przygotowywali się oni do obrony, ściągnąć wszystkie rozporządzacie rezerwy. Jednocześnie na wschód od Mińska kontynuowały swoje działania trzy niemieckie korpusy ogólnego działania oraz l korpus pancerny.
Dowództwo sowieckie po rozpoznaniu zamiarów nieprzyjaciela, postanowiło natychmiast przesunąć armie na zachód, ażeby nie pozwolić Niemcom umocnić się na nowej linii. Przy tym częściom l, 2-go i 3-go frontów Białoruskich, polecono zlikwidować niemiecką grupę na wschód od Mińska.
Działając według powyższego planu wojska sowieckie już 8 lipca zajęły Baranowicze, 9 lipca Lidę, a w okresie od 3—22 lipca, biły się z wojskami niemieckimi na wschód od Mińska, Niemcom nie udało się ani zatrzymać ofensywy sowieckiej, ani nawet zmniejszyć szybkości natarcia na centralnym odcinku frontu.
Charakterystyczna dla działań zaczepnych Armii Czerwonej...... Czytaj więcej >>
Reklama
pozycjonowanie poznań, poznań apartamenty, najlepszy hosting