Informacje
Szturm przeprowadza się kolejnym zdobywaniem punktów i odcinków obrony uprzednio obezwładnionych lub zniszczonych przez lotnictwo i artylerię, które to rodzaje broni są obowiązane nieprzerwanie towarzyszyć szturmującej piechocie.
Artyleria winna być przygotowana do natychmiastowego otwarcia ognia celem usunięcia nowopowstałych przeszkód na drodze posuwania się piechoty; dlatego też kierunek szturmu winien być dokładnie znany i dobrze widoczny z punktów obserwacyjnych artylerii.
Szturmującą piechotę z reguły wzmacnia się saperami, czołgami i artylerią towarzyszącą.
Doświadczenie wojny obecnej wykazało, że łamanie fortyfikacji stałych lub pozycji silnie umocnionych, osiąga się najskuteczniej przez natarcie ciągłe.
Przy niedostatecznej ilości sił i środków łamanie może być przeprowadzone za pomocą kolejno następujących po sobie uderzeń, mających na celu zdobycie poszczególnych odcinków pozycji. Kierunki uderzeń mogą być różne. Po każdym uderzeniu może mieć miejsce przegrupowanie i reorganizacja współdziałania, na co wydziela się specjalnie czas zgodnie z planem operacji,
2 ostatnich operacji wynika, że celem jak najlepszego wykorzystania efektu należy po włamaniu się do linii głównej na głębokość 1,5 — 2 km rozpocząć rozszerzanie wyłomu w stronę jednego lub obu skrzydeł wspólnie z oddziałami następnych rzutów.
Podstawą powodzenia operacyjnego łamania fortyfikacji stałych lub pozycji silnie umocnionych jest:
— skryte przeprowadzenie koncentracji oddziałów i środków celem zaskoczenia nieprzyjaciela,
— specjalne przeszkolenie oddziałów biorących udział w operacji,
— dokładne rozpoznanie fortyfikacji i terenu,
— trafny wybór miejsca łamania i poszczególnych odcinków,
— dokładna organizacja współdziałania i dowodzenia od początku aż do końca operacji.
Właściwości organizacji tyłów i zaopatrzenia przy operacyjnym łamaniu fortyfikacji stałych lub pozycji silnie umocnionych są następujące:
a) wąski front szturmu, masowa koncentracja oddziałów i środków, a w związku z tym ograniczona wielkość rejonu tyłów wymagają bardzo ekonomicznego rozmieszczenia, formacji tyłowych oraz baz zaopatrzenia;
b) w rejonie tyłów I-go rzutu rozmieszcza się dużą ilość formacji i wielkich jednostek wzmocnienia, przydzielonych do wielkich jednostek piechoty jak i jednostek wspierających, podlegających bezpośrednio dowódcy armii;
c) ruch w stronę frontu i z powrotem narasta z powodu ograniczonej ilości dróg;
Ciekawe artykuły
Operacje ofensywne armii sowieckiej były realizowane w niebywałych i stale wzrastających rozmiarach:
Front ofensywy zimowej 1942—43 z chwilą jej rozpoczęcia wynosił około 300 km a już w styczniu rozszerzył się do 2.000 km. Największa głębokość tej ofensywy, która rozpoczęła pod Stalingradem osiągnęła 700 km, obejmując rejony; Biełgorodu. Północnego Dońca i rzeki Mius.
Kampania letnia 1943 roku rozpoczęła się na odcinku około 500 km,, poczym rozrosła się w ofensywę Armii Czerwonej na całym sowiecko-niemieckim froncie na szerokości do 2,500 km, i trwała bez przerwy 10 miesięcy, W końcu kwietnia głębokość zasięgu ofensywy w poszczególnych kierunkach wyrażała się cyfrą 1.000 do 1.100 km,
Na koniec letnia ofensywa 1944 r, która rozpoczęła się 23 czerwca na odcinku mniej więcej 400 km,, również w krótkim czasie objęła cały sowiecko - niemiecki front, W końcu lipca 1944 głębokość przesunięcia sowieckich wojsk od ich podstaw wyjściowych osiągnęła 750 km.
Jeżeli średnie dzienne tempo operacji ofensywnych 1941—43 wynosiło 5—7 km. to w roku 1944 tempo podwyższyło się do 20 km., a na poszczególnych etapach nawet znacznie wyżej. Np. w okresie od 23 czerwca do 16 lipca...... Czytaj więcej >>
Reklama
pozycjonowanie poznań, poznań apartamenty, najlepszy hosting