Informacje
Działania Armii Czerwonej na przestrzeni lat 1943-45 sprowadziły do rozbicia niemieckiej potęgi wojskowej na wschodzie. Posiadały one charakterystyczny styl, który we wszystkich działaniach Armii Czerwonej uwidacznia się wyraźnie. Styl ten przejawia się w niesłychanej sile przebojowej, prowadzącej nie tylko do sukcesów taktycznych, ale również do rozstrzygnięć operacyjnych ma -wielką skalę.
Według sowieckich propagandzistów: Przeszło trzy łata wielkiej wojny Z. S. R. R, z hitlerowskimi Niemcami pozwalają poczynić szereg spostrzeżeń i wywodów o tym, co nowego wniosła Armia Czerwona do współczesnej sztuki wojennej Działania zaczepne Armii Sowieckiej posiadają cały szereg charakterystycznych cech, W pierwszym rzędzie odznaczały się one wyrazistością celów walki.
Naczelne dowództwo sowieckie w swych licznych rozkazach jasno i wyraźnie określiło cele i zadania narodu i armii w wojnie z najeźdźcą. Według tych wskazań tylko ostateczne zniszczenie okupanta i całkowite rozbicie armii niemieckiej na jej własnym terytorium doprowadzić ma do zwycięstwa. Cele wskazane rozkazem realizuje armia nadając swoim operacjom charakter działań obliczonych na rozbicie i unicestwienie głównych ugrupowań strategicznych wroga, Dla wykonania tak wysokich zadań konieczne są operacje zaczepne o dużym rozmachu, zarówno: gdy chodzi o szerokość odcinka uderzenia, jak też o głębokość przełamania linii obronnej wroga.
Ażeby jasno uzmysłowić sobie cechy współczesnych zwycięskich operacji, nie od rzeczy będzie przypomnieć dla porównania pierwszą wojnę światową. Wówczas przeważna część operacji prowadzona była pod znakiem „Strategii ograniczonych celów". Akcje zaczepne, szczególnie w okresie wojny pozycyjnej nie prowadziły do rzeczywistego rozbicia przeciwnika, przynosząc tylko mniejszy lub większy uszczerbek jego żywej sile i jego rezerwom. Wszelkie akcje przeradzały się w walkę na wyczerpanie. W rezultacie operacje takie nie mogły odznaczać się ani większym rozmachem, ani odpowiednią głębokością. Dowództwo obu wojujących stron hołdowało strategiczno-operacyjnej doktrynie, która nakazywała wszystkie przeznaczone do uderzenia siły ześrodkowywać na wąskim odcinku frontu. Operacje te były zwykle skazane na stosunkowo szybkie wygasanie. W tych tezach zapomina się jednak o fatalnych błędach strategicznych wynikających z ignorancji Stalina.
Ciekawe artykuły
Inaczej okoliczności ułożyły się przy rozgromieniu centralnej niemieckiej grupy operacyjnej gen, v. Buscha, Niemcy wyparci z rejonów Witebska, Mścisławia, Propojska i Rogaczewa, a za tym także z linii Berezyny, postanowili za wszelką cenę zatrzymać natarcie Armii Czerwonej na linii Dźwińsk, Wilno, Baranowicze, Pińsk, Na tej linii forsownie przygotowywali się oni do obrony, ściągnąć wszystkie rozporządzacie rezerwy. Jednocześnie na wschód od Mińska kontynuowały swoje działania trzy niemieckie korpusy ogólnego działania oraz l korpus pancerny.
Dowództwo sowieckie po rozpoznaniu zamiarów nieprzyjaciela, postanowiło natychmiast przesunąć armie na zachód, ażeby nie pozwolić Niemcom umocnić się na nowej linii. Przy tym częściom l, 2-go i 3-go frontów Białoruskich, polecono zlikwidować niemiecką grupę na wschód od Mińska.
Działając według powyższego planu wojska sowieckie już 8 lipca zajęły Baranowicze, 9 lipca Lidę, a w okresie od 3—22 lipca, biły się z wojskami niemieckimi na wschód od Mińska, Niemcom nie udało się ani zatrzymać ofensywy sowieckiej, ani nawet zmniejszyć szybkości natarcia na centralnym odcinku frontu.
Charakterystyczna dla działań zaczepnych Armii Czerwonej...... Czytaj więcej >>
Reklama
pozycjonowanie poznań, poznań apartamenty, najlepszy hosting